Londra, 26 Ocak (Argus) - Endonezya, 2026 nikel madenciliği çalışma planını ve bütçesini (RKAB) yaklaşık 250-260 milyon tona düşürmeyi planlıyor. Bu önemli bir politika müdahalesidir. Ancak bu hamle yalnızca maden cevheri arzını sıkılaştırabilir ancak nikel pik demir (NPI), nikel sünger ve karışık hidroksit nikel kobalt (MHP) gibi rafine edilmiş ürünlerin küresel arz fazlasının çözülmesine yardımcı olmayacaktır.
Şu anda, nikel piyasasındaki fazla arz, nikel cevheri yerine alt ürünlerde -, özellikle nikel pik demiri (NPI), nikel süngeri ve karışık hidroksit nikel kobalt (MHP) - yönündedir. Endonezyalı bir kaynak Argus'a, Endonezya'da yurt içi cevher fiyatlarının yüksek seviyede kaldığını, %1,6 nikel içerikli cevherin yurt içi fiyatlarının ton başına 50 doların üzerinde olduğunu ve bu durumun cevher arzının sıkışık olmaya devam ettiğini gösterdiğini söyledi. Aşırı miktarda cevher olması durumunda fiyat önemli ölçüde düşecektir. Bu nedenle, son yıllarda olduğu gibi üretim Filipinler ve Yeni Kaledonya'dan cevher ithalatına yönlendirilebileceğinden, rafinaj üretimi de kısıtlanmadıkça, sadece cevher kotasını azaltmak, NPI, nikel süngeri ve MHP piyasalarını yeniden dengelemek zor olabilir.
Piyasa katılımcıları, geçen yıl onaylanan kotaların, yaklaşık 300 milyon tonluk gerçek cevher tüketiminin çok üzerinde olduğunu belirtti. Bu, rafinaj talebinin 2026'da daha da artması beklense bile, arzdaki gerçek azalmanın manşet rakamlardan daha az olabileceği anlamına geliyor. 2026 için önerilen RKAB, 2025'te onaylanan 370 milyon tona kıyasla-yaklaşık üçte bir oranında azaldı ve amacı nikel fiyatlarını "yönetmek" ve tedarik zincirinin kontrolünü yeniden ele geçirmek gibi görünüyor. Bu durum, Londra Metal Borsası'nda (LME) nikel fiyatlarında son dönemde ton başına 18.000 doların üzerine çıkan artışta da görülüyor. Ancak onaylanan kotalar hala Argus'un 2026 yılında Endonezya'nın cevher talebine ilişkin yaklaşık 330 milyon tonluk tahmininin altında; bu da rafine nikel arz fazlasının anlamlı bir şekilde düzeltilmesinden ziyade rafineriler için hammadde kıtlığına yol açması muhtemel.
Bu kopukluk, bir piyasa katılımcısının giderek daha fazla farkına vardığı yapısal bir gerçeği yansıtıyor: Endonezya'nın nikel fazlası cevherde değil, alt sektör ürünlerinde yatıyor. Bazı üreticiler için ise cevher tedariğinin kısıtlı olması riski bir gerçek haline geldi. İkinci Endonezyalı kaynak, Argus'a, büyük üretici Vale Indonesia'nın, başvuru hacmiyle karşılaştırıldığında 2026 RKAB'sinin yalnızca %30'u için onaylandığını ve mevcut kotasının, bu yıl faaliyete geçmesi planlanan çok sayıda yüksek-basınçlı asit liç (HPAL) projesini tedarik etmek için yetersiz kabul edildiğini söyledi. Vale, Pomalaa ve Bahodopi dahil olmak üzere üç HPAL fabrikası geliştiriyor ve bu projeler, tam üretim sonrasında yılda 30 milyon tonun üzerinde linyit kömürü gerektirecek. Ek kota onayı olmadan şirketin taahhüdü yerine getirilmeyecektir.
Analistler ayrıca, Endonezya'daki RKAB kotalarının, önemli miktarda nem içeren ve değişen nikel derecelerine sahip ıslak tonlar halinde verildiği ve bu durumun, etkilenebilecek nihai rafine nikel arzı miktarına başka bir belirsizlik katmanı eklediği konusunda da uyardı.
